ĆWICZENIA Z CHOREOGRAFII SPOŁECZNEJ

Sztuka wizualna w przestrzeni społecznej jest w stanie urzeczywistnić to, co wydaje się nie do pomyślenia: eksperymentalne projekty zbyt perwersyjne lub idiosynkratyczne, by mogły je wcielać w życie instytucje polityczne albo oświatowe. Artysta, niczym koń trojański, może wykorzystywać domniemaną apolityczność sztuki, by podważać istniejący ład instytucjonalny. Z okazji publikacji Sztucznych piekieł z Claire Bishop rozmawia Magda Szalewicz.

ZŁA TECHNIKA, DOBRA JAKOŚĆ

Uważam, że doskonała technika nie jest potrzebna, żeby wyrażać myśli. Jeżeli moje prace wyglądają na niedokończone czy wręcz amatorskie, to takie właśnie miały być. Chcę mieć w świecie sztuki miejsce, w którym o tym, czy jesteś artystą, nie decydują twoje umiejętności manualne czy dokładność wykonania pracy, ale to, co masz w głowie. Z artystką Noriyo Yoshidą rozmawiają Ada Banaszak i Karol Kaczorowski.

PRECZ Z NEOKLASYCZNĄ LOBOTOMIĄ!

Nowoczesna teoria pieniądza proponuje ideę „pracodawcy ostatniej instancji”. W tej chwili o rządzie mówi się jako o „pożyczkodawcy ostatniej instancji”. Tak właśnie zachował się amerykański rząd, kiedy w obliczu krachu systemu finansowego w 2008 roku wpompował ogromne publiczne pieniądze w system finansowy, aby banki miały sobie co pożyczać. Państwo, ponieważ ma ku temu możliwości, powinno być również pracodawcą ostatniej szansy. O ekonomii nieprawomyślnej z Marcinem Czachorem, związkowcem i założycielem wydawnictwa Heterodox, rozmawia Kacper Pobłocki.

MALARSTWO JAKO PLUCIE

Dużo z moich prac odnosi się do pojęcia resentymentu. Dążymy do czegoś co nie nadejdzie, nie uda się. Intryguje mnie ten dysonans między oczekiwaniami a stanem realnym – Cezary Poniatowski maluje kolorem czarnym i o czerni opowiada Alkowi Hudzikowi.

Strony